maandag 5 april 2010

Speech doopsel 3 april 2010


Afgelopen zaterdag (paasnacht) 3 april 2010, ben ik gedoopt in de Walburgisbaseliek in Arnhem. Het was een mooie dienst en ik heb dan ook genoten van begin tot eind. Voorafgaande aan mijn doop heb ik ook een speech voorgelezen. De tekst daarvan staat hieronder.


Arnhem, 3 april 2010

Onderwerp: Speech doop

Geachte parochianen en andere aanwezigen,

Katholiek word je niet zomaar. Als kind geboren in een christelijk gezin wordt je vrijwel automatisch gedoopt, maar je als volwassen persoon te laten dopen, dat gebeurd iets minder vaak. Je moet dan wel een heel goede rede hebben om tot dit besluit te komen. Er moest iets zijn, maar wat? Ik ben op onderzoek uitgegaan en heb in de afgelopen jaren met heel veel mensen gesproken. Vrienden, kennissen, vrijwilligers binnen deze parochie waar ik zelf ook al het één en ander deed, maar ook vreemden waar ik bij toeval mee in gesprek raakte. Er werd verschillend op gereageerd. Een aantal stonden positief tegenover mijn interesse in, en het geloof in het algemeen, maar een aantal ook niet. Zij wezen elke vorm van geloof op voorhand af. Een enkeling noemde het katholieke geloof zelfs een poppenkast en de Bijbel maar een sprookjesboek. Ik heb me er niet door uit het veld laten slaan. Ik ben verder gegaan met waar ik al mee bezig was en voelde mij door vooral deze woorden alleen maar meer gesterkt. Ik heb om mij verder in het katholieke geloof te verdiepen samen met een aantal anderen in een cathechumenaat groepje gezeten. Onder leiding van pastor Peter Ambting, die helaas onze parochie gaat verlaten ben ik een stuk wijzer geworden. Ik wil dan ook Peter Ambting en alle andere mensen waarmee ik gesproken en vooral ook veel van geleerd heb hartelijk danken. Ik wil bij deze pastor Surmund bedanken voor de interessante en leerzame gesprekken die ik met hem gehad heb de afgelopen tijd. Ik heb van jongs af aan al een sterk gevoel gehad dat ik mij moet inzetten voor de zwakkeren in de maatschappij. Mijn steentje bijdragen om het leven van anderen die het niet zo getroffen hebben als ik wat draaglijker te maken. Dat “gevoel” ben ik achter gekomen, dat kon niet anders zijn dan een opdracht van god. Ik had het besluit genomen mij door hem te laten leiden en wilde dat bevestigen met het doopsel. Er was echter nog twijfel. Hoe stond de kerk tegenover de persoon die ik ben? Recente ontwikkelingen in de media, zojuist door pastor Surmund in zijn inleiding nog benoemd, maakten het er niet makkelijker op, maar de kracht van god overwint echter en was ook in mij sterker dan de twijfels die ik had. Daarom ga ik met volle overtuiging voor het doopsel en wil ik mij en het liefste samen met u inzetten om deze wijngaard parochie springlevend te houden en zo de kracht te vinden en te behouden om anderen te helpen die dat het hardste nodig hebben. Ik ga ervoor en u? Ik dank u wel.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten